علاوه بر زیبایی از ورود هرگونه آسیبی به اعضای داخلی و خارجی بدن محافظت می کند. حدود 90درصد از وزن خیار را آب تشکیل می دهد و به این خاطر به عنوان یک خنک کننده به کار می رود.

خیار برای چشم

خیار به کاهش تورم دور چشم و نیز حلقه‌های تیره زیر چشم کمک می‌کند و در اکثر نقاط دنیا مردم از این نوع درمان به صورت وسیعی استفاده می کنند.

شما می توانید از خیار به عنوان یک دستمال بسیار شگفت انگیز و طبیعی برای رفع ‌‌پف‌کردگی دور چشم‌ها و خستگی آنها همراه با آرامش کامل استفاده کنید.

این دستمال های طبیعی پس از یک روز سخت کاری واقعا معجزه می‌کنند.

خیار برای پوست

اگر پوستی شاداب می‌خواهید، خیار راه حل شماست. چون خیار و پوست سطح یکسانی از هیدروژن را تقسیم می‌کنند، پوشش کل نواحی تحت درمان برای خیار راحت تر است و به این ترتیب پوست شما نرم و لطیف تر از هر زمانی می‌شود و به آرامش می‌رسید.

از آب خیار نیز می توانید برای بهبود پوستتان استفاده کنید.

به خاطر اثرات خنک کننده خیار، می‌توان از آن به عنوان عصای جادویی برای درمان تمام مشکلات پوستی استفاده کرد و به‌‌‌ خاطرخاصیت پاک کننده اش پوست را بسیار نرم و لطیف می کند.

برای داشتن پوستی شاداب، نرم و شفاف می توانید از دستورالعمل زیر استفاده کنید:

5-4 عدد برگ نعنا را خرد کنید.

خیار را پوست کنده و تخم‌های آنرا خارج کنید.

برگ‌های نعنا را به خیار اضافه کنید.

سفیده یک تخم مرغ را جداگانه هم بزنید و بعد به مخلوط خیار و نعنا اضافه کنید.

این ترکیب را به مدت 20 دقیقه روی صورت خود بگذارید سپس با آب بشویید و با دستمال خشک کنید

سلام بهار

با بهار تمام پرستوهای مهاجر به خانه باز می گردند.

با بهار تمام گل ها و تمام درختان خفته بیدار می شوند.

با بهار زندگی دوباره آغاز می شود.

پروردگارا کمک کن تا در این زیباترین فصل زندگی

تا در این روح نواز ترین فصل

روح و قلبمان، زندگی نو را آغاز کنند.

آمین ...

کارشناسان معتقدند ایجاد جو مثبت برای بحث و ارتباط بین اعضای خانواده بسیار مهم است و در بهبود شرایط روحی اعضای خانواده بسیار اهمیت دارد.
 

حتماً دقت کرده‌اید که در بسیاری از مواقع ما با دوستان و آشنایان خود و حتی در بعضی از مواقع با غریبه‌ها با احترام بیشتری نسبت به فرزندان خود صحبت می‌کنیم. بسیاری از والدین ادعا می‌کنند با فرزندان خود رابطه نزدیکی دارند و احساسات آنها را به خوبی درک می‌کنند اما واقعیت این است که در بسیاری از مواقع والدین نمی‌توانند به درستی با فرزندان خود ارتباط برقرار کنند و با آنها با احترام سخن بگویند.

در جامعه امروز تبادل‌نظر آزادانه بین فرزندان و پدرو مادرها اهمیت زیادی پیدا کرده است. بسیاری از کارشناسان معتقدند ایجاد جو مثبت برای بحث و ارتباط بین اعضای خانواده بسیار مهم است و در بهبود شرایط روحی اعضای خانواده بسیار اهمیت دارد.

در جامعه امروز دیگر بچه‌ها چشم‌بسته از والدین خود اطاعت نمی‌کنند و سعی می‌کنند برای زندگی خود تصمیم بگیرند.

بسیاری از والدین دوست دارند فرزندانشان به راحتی با آنها صحبت کنند و در مورد اتفاقات روزانه و تجربیات خود با آنها مشورت کنند، اما گویا آنها فراموش کرده‌اند ارتباط با فرزندان نیاز به مقدماتی دارد و والدین باید هنر خوب گوش‌کردن و خوب حرف‌زدن را در ارتباط با فرزندان خود بیاموزند.

بسیاری از روانشناسان کودک معتقدند ارتباط بسیار نزدیکی بین چگونگی رفتار یک کودک و احساسات درونی او وجود دارد. والدینی که به احساسات فرزندان خود احترام می‌گذارند و آنها را تشویق به صحبت‌کردن و تصمیم‌گرفتن می‌کنند کمک زیادی به بهبود شیوه رفتاری کودکان خواهند کرد.

ارتباط مؤثر شامل فاکتورهای زیادی است. برای مثال در هنگام صحبت‌کردن با کودکان باید با آنها ارتباط چشمی داشته باشید، به خوبی بر روی حرف‌های آنها تمرکز کنید و سعی کنید به آنها نشان دهید به خوبی در حال گوش‌کردن به حرف‌های آنها هستید. در هنگام صحبت‌کردن با فرزندان خود سر خود را تکان دهید. در هنگام صحبت‌کردن با آنها از به کاربردن کلماتی مانند «چرا؟» خودداری کنید. زیرا با این گونه سؤالات فرزندتان فکر می‌کند شما هنوز هم به دنبال دلیل و کاوش در زندگی آنها هستید و تمایلی برای همفکری با آنها ندارید.

گاهی اوقات فرزندان شما احساسات منفی خود را به شکل نادرستی بروز می‌دهند. برای مثال کج‌خلقی می‌کنند و یا شروع به داد و فریاد کشیدن می‌کنند. شما به عنوان پدر و مادر باید کمک کنید فرزندانتان روش ابراز عصبانیت را به شکل درستی ابراز کنند. به آنها کمک کنید در هنگام عصبانیت خشم خود را به صورت فیزیکی ابراز نکنند و روش‌های کنترل خشم را فرا‌بگیرند.

هم چنین شما باید به عنوان پدر و مادر احساسات و سخنان خود را به شیوه درستی در میان بگذارید. زمانی که فرزندتان دچار اشتباه می‌شوند هیچ‌گاه آنها را سرزنش نکنید. به فرزندان خود فرصت دهید خودشان روی مشکلات خود فکر کنند و راه‌های روبه‌رو شدن با مشکل را فرا‌بگیرند. هیچ‌گاه سعی نکنید با لحن امری با فرزندان خود صحبت کنید. این روش حرف‌زدن اثر بسیار بدی بر روی کودکان می‌گذارد و گاهی اوقات آنها سعی می‌کنند با لجبازی‌کردن به والدین خود پاسخ دهند.

همیشه به یاد داشته باشید هیچ انسانی بی‌عیب نیست. سعی کنید عیب‌ها و نواقص فرزندان خود را بپذیرید و به جای سرزنش‌کردن به آنها کمک کنید این عیب‌ها را برطرف کنند. سعی کنید با مطالعه بیشتر شیوه ارتباط مؤثر با فرزندان و همسر خود را بیاموزید. شرکت در کلاس‌های آموزش خانواده نیز می‌تواند بسیار تأثیر مثبتی در بهبود روابط خانوادگی داشته باشد. هیچ‌گاه نسبت به این کلاس‌ها و کتاب‌ها موضع منفی نگیرید. شاید برای تغییر عقیده در مورد این کلاس‌ها بهتر باشد حداقل یک بار در یکی از آنها شرکت کنید.

خروپف نشانه چیست؟
خروپف کردن بسیار شایع و درمان آن بسیار مشکل است. از نظر پزشکی چیز بی‌اهمیتی است، به‌طوری که بسیاری از پزشکان نیازی به درمان آن نمی‌بینند. خروپف کردن ممکن است چیزی طبیعی باشد و تعداد کسانی که خروپف می‌کنند به‌قدری زیاد است (مردان بیشتر از زنان) که توجه به آن غیر عادی به‌نظر می‌آید. اما روی دیگر سکه خروپف بی‌نفسی در هنگام خواب است.
در هنگام بیداری، ماهیچه‌های حنجره مسیر هوا را باز نگاه می‌دارند، ولی وقتی می‌خوابید، این ماهیچه‌ها شل می‌شوند. در کسانی که خروپف می‌کنند زبان یا بافت درون گلو مجرای هوا را تا حدی می‌بندد. عبور هوا از میان این لولهٔ تنگ شده ایجاد صدا می‌کند.
برای فائق آمدن بر انسداد نسبی مجرا، بدن هوا را با شدت بیشتری به درون می‌کشد، که با این کار، بافت‌های شل شده به هم می‌چسبند و بی‌نفسی روی می‌دهد.
کسی که دچار بی‌نفسی در هنگام خواب شود، نه فقط یک‌ یا دوبار ، بلکه صدها بار در طول شب گرفتار توقف تنفس می‌شود. این انقطاع تنفس و خروپف خواب آرام را بر فرد حرام کرده و احتمالاً قلب را تحت فشار قرار می‌دهد و فشار خون را بالا می‌برد.

- درمان خروپف
هر کسی که خروپف می‌کند الزاماً گرفتار بی‌نفسی نمی‌شود. اما هر کسی که بی‌نفسی هنگام خواب دارد خروپف می‌کند. در هر دو مورد، باز نگاه داشتن مجرای تنفس مشکل است. درمان هم تا حدی نومید کننده است. میزان موفقیت درمان را نمی‌توان پیش‌بینی کرد. اما به هر حال، این درمان‌ها در برخی افراد مؤثر بوده است.
عادتتان را تغییر دهید. سرماخوردگی، داروهای مسکن، آلرژی، چاقی، بالا رفتن سن و مصرف الکل پیش از رفتن به رختخواب تنفس هنگام خواب را مختل کرده و در درمان خروپف باید به آنها توجه شود. ولی ممکن است هیچ یک از شرایط بالا را هم نداشته باشید و خروپف کنید.
به بغل بخوابید. بهترین وضعیت برای جلوگیری از خروپف خوابیدن به پهلو است، چون زبان و بافت‌های شل شدهٔ گلو سر راه تنفس قرار نمی‌گیرند. خوابیدن به پهلو را یاد بگیرید.
به پشت نخوابید. یک جیب در پشت لباس خوابتان در بین کتف‌ها بدوزید و توپ تنیسی را در آن بگذارید تا شب به پشت نخوابید. بعد از چند هفته بدون توپ به بغل می‌خوابید. سقلمه زدن هم کار خوبی است و شخص خروپف کننده را به پهلو می‌چرخاند.
گول نخورید. گول تبلیغات بالش‌ها و گردن‌بندهای ضد خروپف را نخورید. هیچ کاری از آنها بر نمی‌آید.

لباسی که برای نوزادان خود انتخاب میکنیم باید دارای چه فرم و جنسی باشد؟

در ابتدا شکل و حالت لباس نوزادان را مورد بررسی قرار میدهیم :

لباسهایی را که برای نوزادتان انتخاب میکنید باید دارای شرایط زیر باشند :

1. لباسی که به تن نوزادتان میکنید باید راحت باشد ، برای اینکه اگر او در لباس احساس راحتی نداشته باشد گریه خواهد کرد.
2. یقه ی لباسهای باید باز و گشاد باشند
3. حلقه ی آستینهای لباس نیز باید باز و راحت باشد ، تا برای عوض کردن لباس کودکتان با مشکل مواجه نشوید ، نوزاد نیز به راحتی بتواند دستهای خود را تکان دهد.
4. لباس در ناحیه ی پایین و خشتک لباس گشاد باشد تا نوزاد را اذیت نکند ، زیرا هنگامی که میخواهید پوشک نوزادتان را عوض کنید اگر تنگ باشد گریه نوزاد شنیده خواهد شد.
5. تا جایی که امکان دارد لباسهایی را که برای نوزادتان انتخاب میکنید باید گشاد باشند تا کودک آزار نبیند.

چه لباسهایی را نباید به نوزادان خود بپوشانید؟

1. لباسهایی با یقههای فشرده و تنگ
2. یقههایی که دارای دکمه هستند یقههایی که دارای دکمه هستمد
3. از لباسهایی که تنگ هستند و به بدن نوزاد میچسبند خودداری کنید
4. از لباسهایی که دارای دکمههای در ناحیه پشت و کمر کودک هستند نیز بپرهیزید و اگر احیانا لباسی را که انتخاب میکنید دارای دکمه است بهتر است دکمههای از ناحیه ی جلوی لباس باشند ، هرگز لباسهایی را که دارای دکمه در ناحیه ی پشت لباس هستند به تن نوزاد خود نکنید. لباسهایی که برای کودک خود انتخاب میکنید باید دارای چه بافتی باشند؟
5. از لباسهایی که دارای جنس و بافت مصنوعی هستند بپرهیزید.
6. هم چنین الیافی مانند کتان بهترین جنسی که برای لباس کودکان توصیه میشود بافت نخ است ، زیرا نخ حساسیتی را ایجاد نمیکند و مناسبت ترین بافت برای بدن حساس و ظریف کودکان نخ است.
7. البته لازم به ذکر است لباسهایی که فقط به تنهایی جنس نخ هستند نه لباسهایی ترکیبی.
8. مانند لباسهایی که ترکیبی از نخ و پلی استر هستند ، یا لباسهایی که ترکیبی از نخ و کرک هستند این ترکیبات نیز مناسب نمیباشند.

منبع: مجله دوخت

مهد کودک استاندارد

چگونه یک مهد کودک خوب برای کودکان خود انتخاب کنیم؟

قبل از انتخاب مهد کودک لازم است مواردى را مد نظر داشته باشیم.

سوالاتى از کارکنان آن جا بپرسید.

با والدین کودکانى که در مهد هستند صحبت کنید.

نسبت تعداد مربیان به تعداد بچه ها

هر چه تعداد کودکان کمتر باشد، کارآیى مربى بیشتر مى شود. آکادمى پزشکان اطفال امریکا ۳ تا ۵ کودک براى هر مربى و ۷ تا ۱۰ براى کودکان بزرگ تر را پیشنهاد کرده است.

تفکیک رده هاى سنى مختلف

این کار از گسترش بیمارى بین بچه ها جلوگیرى مى کند.

مدیریت مهدکودک

ـ درباره شیوه هاى تربیتى و مدیریتى مرکز اطلاع پیدا کنید

ـ نحوه مراقبت از کودکان بیمار

ـ به کودکان دارو تجویز مى شود یا نه؟

ـ آیا مرکز مجهز به اتاقى مخصوص بچه هاى بیمار مى باشد؟

ـ آیا در مهدکودک پرستار یا پزشک براى مراقبت هاى پزشکى وجود دارد؟

ـ ضرورت واکسیناسیون براى کودکان قبل از ورود به مرکز

ـ لزوم انجام آزمایش هاى پزشکى هنگام ثبت نام

ـ تشکیل پرونده پزشکى براى هر کودک

مربیان و کارمندان مهدکودک

ـ آشنایى آنها به کمک هاى اولیه

ـ آشنایى مربیان با روش هاى تربیتى

ـ آیا پرسنل مهدکودک آموزش هاى لازم براى جلوگیرى از گسترش بیمارى ها را گذرانده اند؟ این کار اصلى ترین راه جلوگیرى از گسترش بیمارى بین کودکان است.

امنیت ساختمان و محیط بازى

ـ نوشتن تلفن هاى ضرورى

ـ پوشیدن سطوحى مانند زیرتاب و سرسره با مواد نرمى مانند تراشه چوپ

ـ تمرین اطفاى حریق

ـ وجود هشدار دهنده هاى حریق

ـ پوشاندن پریزهاى برق، لبه هاى تیز وسایل

ـ رعایت بهداشت اسباب بازى ها، اسباب بازى هاى قابل شست وشو باید هر روز با آب و مواد سفیدکننده شسته شوند

ـ ضدعفونى منظم مهدکودک

اگر کودکان مهد از پاسخ به سوالات شما طفره مى روند یا کودک تان از محیط ابراز نارضاتى مى کند، نشانه این مطلب است که مشکلى در مهد وجود دارد و لازم است که جدى گرفته شود.

کودکانی که غذا نمی‌خورند

مقدمه

یکی از مشکلات مادران کودکان زیر سن مدرسه غذا نخوردن آنهاست. برخی از مادران ممکن است از همان سنی که شروع به دادن غذا به کودک می‌کنند، این مشکل را پیدا کنند. بطوری که کودکان آنها اغلب از خوردن غذایی که به آنها داده می‌شود امتناع می‌کنند. چنین کودکانی اغلب وزن کمتری دارند و موجب نگرانی مادران خود می‌شوند. چنین حالتی در کودکان شاید در بیشتر موارد به مشکلات جسمی آنها مربوط نشود و بیشتر به شیوه غذادهی مادران مرتبط باشد. مادران اغلب به صورت ناآگاهانه به شیوه‌ای به کودک خود غذا می‌دهند که موجب دلزدگی او از غذا می‌شوند و یا حداقل نمی‌توانند آنها را تشویق به خوردن کنند.


اجبار و زور در دادن غذا به کودک راهکار مفیدی نیست.

برای کودک خود و با توجه به شرایط سنی و رشدی او برنامه غذایی تهیه کنید که در این برنامه خواسته‌ها و تمایلات او نیز در نظر گرفته شود. برخی از مادران برنامه‌هایی را تهیه می‌کنند که در آن تنها به تامین نیازهای غذایی کودک توجه شده است. و چه بسا ساعاتی کودک را وادار به غذا خوردن می‌کنند که مشغول کار سرگرم کننده‌تر دیگری است و نمی‌خواهد از آن کار دست بکشد و یا غذاهایی برای او تعیین می‌کنند که مطابق با سلیقه و علاقه کودک نیست. برنامه غذایی خوب باید مطابق با شرایط خاص کودک تنظیم شود. به این ترتیب مادران نمی‌توانند از برنامه غذایی کودکان دیگر بدون اینکه تغییراتی در آن بدهند استفاده کنند.


در مورد غذا خوردن با کودکان جر و بحث نکنید.

سعی کنید با فرزندانتان در مورد اینکه چه چیزی و چقدر غذا می‌خورند جر و بحث نکنید. تا آنجا که ممکن است بی‌تفاوت باشید. همان طور که شما به عنوان یک مادر وظائف خود را در مورد تغذیه و وعده‌های غذایی فرزندانتان انجام می‌دهید، آنها نیز مسئول غذا خوردن خود هستند. اگر او را به اجبار وادار به غذا خوردن بکنید، نتیجه‌ای نخواهید گرفت. بویژه در کودکان 4 - 3 ساله که در سن منفی‌کاری هستند. این کار شما حس منفی‌کاری و لجاجت آنها را تحریک کرده و بیشتر و بیشتر در مقابل شما مقاومت خواهند کرد. کودکان کوچکتر ممکن است از خوردن غذا دلزده شوند.


به غذاها جذابیت بدهید.

تنوع ظاهری غذا در جذب کودکان به خوردن غذا اهمیت دارد. غذاهایی که ظاهر جذابی دارند بیشتر کودکان را به خوردن وسوسه می‌کنند. اکثر شیرینی‌جات و تنقلات و ... که ارزش غذایی هم ندارند، به این طریق علاقه کودکان را به خود جذب می‌کنند. تولیدکنندگان این نوع محصولات به خوبی از این علاقه کودکان استفاده می‌کنند، تولیدات خود را در شکل‌ها و رنگ‌های جالب و جذاب عرضه می‌کنند.

مادران اغلب نمی‌دانند در مقابل اصرار کودکان به خوردن این محصولات چگونه مقاومت کنند. شما نیز غذاهایی مقوی تهیه کنید و سعی کنید آنها را به شکل جذابی درآورید. از ظرفی که کودک در آن غذا می‌خورد شروع کنید. ظروف خاص خود کودک تهیه کنید که رنگ و شکل جذابی دارد. غذاهای خود را نیز به شیوه کودکانه تهیه کنید. مثلا می‌توانید برای کوکویی که تهیه کرده‌اید چشم و گوش و بینی بگذارید و موهایی از سبزی و جعفری بچینید.


خوردن غذا را به خود کودک واگذار کنید.

غذا را در اختیار کودک قرار دهید و از آنجا دورشوید. مطمئن باشید اگر کودک شما گرسنه باشد، حتما دست به آن غذا خواهد برد. شاید اندک اندک غذا بخورد و مجددا به دنبال بازی خود برود ولی از آنجا که مهم خوردن غذا است، فرقی نمی‌کند که این غذا را در سه وعده بخورد یا یک وعده. اجازه بدهید کودک هم بازی بکند و هم به دلخواه خود غذا بخورد. کودکان قدرت تخیل بالایی دارند و ممکن است از این کار یک بازی جذاب برای خود درست کنند و خوردن غذا را بخشی از بازی تخیلی بکنند.


نگران آموزش آداب غذا خوردن در کودک نباشید.

اغلب مادران به صورت خیلی زودرس شروع به آموزش آداب غذا خوردن به کودک خود می‌کنند. برای کودکان سنین پائین لزومی به این کار نیست و لازم نیست شما چنین سفت و سخت به آنها آداب را آموزش دهید. آنها را به حال خود بگذارید. برخی از مادران به کودکان خود اجبار می‌کنند که خودشان غذا بخورند و در عین حال آداب غذا خوردن را هم رعایت کنند.

برخی از مادران هم می‌دانند که کودکان نمی‌توانند در این سن آداب مربوط را رعایت کنند، از این لحاظ خود قبول زحمت می‌کنند و غذا را در دهان کودک می‌گذارند. هر دو این روش‌ها نامناسب است. نگران ریخت و پاش‌های کودک نباشید. از پیش‌بند و زیرانداز مخصوص استفاده کنید و اجازه دهید که کودک به فرایند خوردن غذا به عنوان بازی نگاه کند. خواهید دید که با قدرت تخیل خود چه بازیهایی را تدارک می‌بیند و چگونه غذایش را می‌خورد.


الگویی مناسبی برای فرزندان خود باشیم.

برخی از والدین الگوهای نامناسب غذایی دارند. کم غذا هستند، غذاهایی خاصی را نمی‌خورند و با این حال انتظار دارند کودکانشان برخلاف آنها غذا بخورند و همه غذاها را نیز دوست داشته باشند. حداقل اگر به غذاهای خاصی نیز علاقه نداریم از بروز آن در حضور کودک خودداری کنیم. و وانمود به خوردن غذا کنیم.


به صورت غیر مستقیم آنها را تشویق به خوردن کنیم.

کودکان را به صورت غیر مستقیم تشویق به خوردن غذا بکنیم. کودکان علائقی دارند و ما می‌توانیم با استفاده از این علائق کودکان را تشویق به خوردن کنیم. مثلا کودکی که دوست دارد شجاع و قوی باشد به او بگوئیم که خوردن شیر و گوشت او را قوی خواهد کرد. کودکی که دوست دارد زود بزرگ شود و اندازه خواهر بزرگتر شود به او بگوئیم غذا باعث خواهد شد او زودتر بزرگ شود و رشد کند.


در برنامه غذایی ، غذای دلخواه آنها را دفعات بیشتر تهیه کنیم.

کودکان به غذاهای خاص علاقه دارند. سعی کنیم هرگز این غذاها را از برنامه غذایی به امید اینکه آنها را وادار به خوردن غذاهای دیگر بکنیم، حذف نکنیم. این دسته از غذاها می‌توانند حداقل جبران کننده مواقعی باشند که کودک کم خوری کرده است.


سخن آخر

والدین در کنار مسئولیت و نقشی که در تربیت سایر رفتارهای کودک دارند در زمینه خوردن غذا نیز نقش اساسی دارند. بطوری که وقتی کودکی با مشکل غذا خوردن مواجه است و هیچ دلیل جسمی دیگر وجود ندارند، حتما والدین تقصیری دارند که نتوانسته‌اند الگوی غذا خوردن را در او تقویت کنند.

کابوس‌ها، خواب‌های پریشانی هستند که معمولا منجر به بیدار شدن فرد در نیمه‌های آن می‌شود. کسی که کابوس می‌بیند ممکن است دچار احساساتی نظیر گناه و تقصیر، خشم، غم یا افسردگی شود. کابوس‌ها موضوعات بسیار متفاوت و مختلفی دارند. یکی از معمول‌ترین آنها، کابوس تعقیب شدن توسط شخص دیگری است. در کابوس کودکان، کودک توسط حیوان یا هیولایی دنبال می‌شود. در این زمان کودک اکثرا در رختخواب خود می نشیند و فریاد می کشد و یا گریه می کند و یا به طرف اتاق خواب و تخت والدین می آید و از آنها تقاضای کمک می کند. گاهی هم ممکن است کودک دچار وحشت شبانه در خواب شود و با صدای بلند در خواب داد بکشد و گریه کند. اما از خواب بیدار نشود. کابوس‌ها دلایل متفاوتی دارند. مصرف بعضی از داروها و یا قطع ناگهانی آنها، تب بالا یا بیماری هم می‌تواند منجر به دیدن کابوس شود.


درکودکان، کابوس جدال بین آنها و عاملی است که آنها را می‌ترساند. حوادث آسیب‌زا و تکان‌دهنده نظیر عمل جراحی، تصادف، و شرایط استرس زا می‌توانند زمینه کابوس را مهیا سازند، افراد خلاق و احساساتی معمولا کابوس‌هایی می‌بینند که هیچ ارتباطی به زندگی واقعی آنها ندارد. علل و موجبات اصلی کابوسها ممکن است بر اثر رویدادها و مسائل ترسناکی باشد که کودک در طی روز در تلویزیون می بیند یا در داستانها و کتابها می خواند و یا اطرافیان تعریف می کنند و یا اصولا مسئله ای باشد که کودک، خود شخصا با آن رو به رو است مانند: دعواها، مشکلات احساسی و در بچه های بزرگتر مشکلات در مدرسه و شاید سختی تکالیف درسی و غیره. همچنین کابوسهای کودک می تواند تاثیراتی از اعمال روزانه باشد، یک روز فشرده و سخت می تواند باعث کابوس هنگام خواب شود . البته خوابهای وحشتناک می تواند از تخیل کودک هم شکل بگیرد بدون اینکه معنای خاصی داشته باشد . در بچه های کوچک این خوابها قسمتی از رشد آنهاست و وقتی از خواب می پرند بلافاصله به خواب می روند و در فردای آن روز چیزی به یاد نمی آورند.


نحوه بر خورد والدین هنگام دیدن خوابهای وحشتناک به این گونه است که:

هنگامی که کودکی در دل شب فریاد کشید، بی آن که از خواب بیدار شود ، باید او را نوازش کرد و آرام در گوشش لالایی نجوا کرد و در این هنگام نباید کودک را حتی الامکان از خواب بیدار کرد. اما زمانی که کودکتان از صدای فریاد خودش بیدار شد ، همچنان وحشت زده و ترسیده است او را در آغوش بگیرید و یک لیوان آب به او بدهید و او را نوازش کنید و با صدای آهسته برایش تعریف کنید که این فقط یک خواب بود و گذشت ، آنچه که دیدی همه در خواب بود. حتی اگر کودک معنی واژه رویا (خواب) را هنوز یاد نگرفته باشد ، طنین آرام بخش صدایتان او را تسکین خواهد داد و به او خواهد فهماند که آنچه که دیده واقعیت نداشته است ، و اگر کودک باز هم بی قراری کرد می توان چراغ را روشن کرد و گفت بیا به دنبال آن چیزی که می ترسی بگردیم و یا به او بگوییم چراغ را برایت روشن می گذارم.


البته امکان دارد که در بعضی موارد، صحنه هایی از آن کابوس وحشتناک در ذهنش دوباره تکرار شود و از ترس اینکه دوباره آن منظره های وحشتناک را ببیند از رفتن به رختخواب امتناع ورزد، توصیه ای که در این زمان وجود دارد این است که موضوع خوابی را که کودک عنوان می کند را به شکل دیگری به پایان برسانیم. به این شکل که مثلا اگر خواب اژدها را دید به او بگوییم که در انتها تو شمشیر داشتی و اژدها را کشتی. سعی کنید وقتی کودک خواب ترسناک می بیند و به طرف تخت شما می آید او را به تخت خودش باز گردانید چون بعدا خیلی مشکل است که شب های بعد در اتاق خودش به خواب رود و سعی کنید پیش کودک تا به خواب رفتن وی بمانید و بعد اتاق او را ترک کنید.


هنگامی که احساس می کنید دیدن کابوس در کودکتان به علت این است که ذهنش مشغول مسئله ای است باید دقت کنید که چه چیزی در زندگی کودک تغییر یافته است. البته باید از خود کودک کمک گرفت و یک سئوال باز و دقیق پرسید مثلا دیشب چه خوابی دیده بودی؟ یا دقیقا از چه چیزی می ترسی؟ و بگذاریم خودش تعریف کند و سعی کنیم بین صحبتهایش حرف نزنیم با دقت گوش کنیم زیرا کودک با این عمل ما احساس خواهد کرد که وی را درک می کنیم. برای رفع کابوس در کودکان معمولا نیازی به درمان پزشکی نیست. با این حال، در صورتی که کودک به صورت مکرر دچار کابوس‌های بد می‌شود، درمان، لازم به نظر می‌رسد.


فرد درمانگر ممکن است از کودک بخواهد تا کابوس خود را شرح داده یا تصویر آن را نقاشی کند، در مورد شخصیت‌های آن صحبت کرده و به میل خود در آن تغییراتی ایجاد کند تا ترسش کمتر شود. این کار به کودک کمک می‌کند تا همزمان با رشد خود بتواند با عوامل ترساننده‌ای که ممکن است برایش پیش آید مقابله کند.

نوشتن یا نقاشی کردن موضوع خواب و یا خلق یک پایان خوش برای آن، می‌تواند از تصاویر و زبان خوابی که کودک می‌بیند پرده بردارد تا ارتباط آن را با زندگی واقعی خود، کشف کند.

البته در کودکانی که کوچکتر هستند نباید انتظار داشته باشیم که خوابشان را واضح بتوانند بیان کنند زیرا کودکان در سنین پائین نمی توانند دقیقا خوابی را که دیده اند به روشنی برای دیگران تعریف کنند و فقط ممکن است یک لغت بگویند مثل: زن بد جنس یا سگ بزرگ. در این صورت باید به آنها گفت که در واقعیت و در اتاق او چیزی وجود ندارد و می توان به همراه کودک همه جای خانه را جستجو کرد.


پیشگیری

شبها سعی کنید همیشه یک چراغ خواب در اتاق کودک روشن باشد و در تاریکی قبل از اینکه کودک به خواب رود به وسایل در اتاق کودک نگاه کنید که بد چیده نشده باشد مثلا سایه یک صندلی ممکن است برای کودک ایجاد ترس کند و یا می توان یک عروسک به کودک داد و یا در اتاق او آویزان کرد و به او بگویید که این عروسک جلوی خوابهای بد را می گیرد.

سعی کنیم کودکان قبل از به خواب رفتن فیلمهای خشن و ترسناک نبینند و یا بازیهای خشن و هیجان انگیز انجام ندهند ، سعی کنید قبل از به خواب رفتن کودک برایش قصه بخوانید (البته نه قصه های هیجان انگیز) . یک مسئله را که برای کودک جالب است، برایش تعریف کنید و به او بگویید :امیدوارم امشب در موردش خواب ببینی. شما می توانید یک موقعیت روحی خوب و آرامش قبل از خواب، برای کودکتان ایجاد کنید.